Mükemmelli ararken
Hep aklımızda yarınlar var ama bulamıyoruz.
Sabah kalktığımızda yapayalnızız
Oysa hep yeni umutla güne başlarız
Hayatımızdan saatler ,günler akıp geçer
Papatya tarlasından geçerken ,bir an dalarsınız
Rengarek papatyalar ,nice sevgiler saçar
Papatyalardan biri size göz kırpar
Ama siz güvenemezsiniz,daha yeni tanıdım dersiniz
Sonra çevre,sonra ailem ne der dersiniz
Papatya size ellerini,uzatır siz sadece gülersiniz
Oysa sonra ,günler gelirki yapayalnızsınız
Sonra kısmet değilmiş der avunursun
Oysa küçük bir cesaretle o papatyaya dokunsan
Belkide aradığın sevgiyi bulacaksın
Oysa sevgi sana okadar yakınki
Göremiyoruz belkide görüpte uzanamıyoruz
Çünkü içimizde yalnızlık ve güvensizlik
Kök salmış yüreğimize,buz tutturmuş sevgimize
Gökyüzünde şimşekler çakıp gök gürlerken
Çekiliriz bir köşeye yapayalnız seyrederken
Ve işte o an üşüyen bedenimiz titrerken
O papatyaları tekrar ararız
Oysa papatyaları rüzgarlar savurmuştur
Oda yağmur sularında yok olmuştur
Neden bir kerede yüreklenip istemiyoruz
Neden hep en mükemmeli arıyoruz
Neden hep son dakikaya kadar bekliyoruz
Oysa zaman beklemiyor,akıp gidiyor
İşte o an geliyorki uzatılan el kalmamış
Papatyaların yerine dikenler el uzatıyor
Ellein kanıyor ve yüreğin ağlıyor
Oysa sevgi mükemmellikte değil
Oysa sevgi uzatılan elleri görebilmektir
Ve şimdi yeşil çimenlerde ıslanan ayaklarımız
Vede ıslanan yağmurda saçlarımız
Yüreğimizi artık avutmuyor,rüzgarın sesi
Yine yapayalnız kalbimiz hasretin içinde
Oysa mutluluk ne kadarda yakındı bize
Uzansaydı ellerimiz ,uzanan ellere
Şimdi pencereden boğazı seyrederken
Geçen beyaz gemilere dalıp giderken
O sevgilim gelse açsa kapımı derken
Zaman geçmiş,hayat bitmiş bilemezsin
Sadece ellerinde solmuş bir resim
Gözlerinde kurumuş bir gözyaşı
Ve yüreğinde hep o bitmeyen sevgi
