Ben, aslında ne yazacağımı bilemiyorum... Hem çok şey var, hem hiç birşey yok belki de!..Veya şu anda kelimelere dökemeyeceğim çok şey....Duygular, düşünceler.... Yazdıklarını bu saate kadar okudum.... Gönderdiklerine de baktım. Çok teşekkür ederim... Ne diyeceğimi bilemiyorum.... Erkekler ağlamaz derler ama %bu koca bir yalan%Okurken göz yaşlarımı tutamadım... Çok duygulandım.. Önce, bunları okurken% tarih ve saatlerine baktıkça bile çok etkilendim.. Hepsini tek tek okurken o emeği, o duygu yoğunluğunu,o sevgiyi gördüm, hissettim... O bitmek tükenmek bilmeyen sabırla, kilim dokur gibi mekik mekik, ilmek ilmek işlediğin o kelimeler,satırlar, o içtenlik beni anlatamayacağım duygular yaşattı... Ben hem çok üzüldüm.. %senin yaşadıklarından dolayı% hem çok hoşuma gitti... Hemen hemen her anının benimle geçmesi%bensizken% tabi ki benim açımdan güzel bir duygu olsada, bencil olamayacağım kii% bu sana acı vermiş, ızdırap vermiş.... bu beni çok üzdü..... Benim yüzümden acı çekmen, bana acı veriyor..
Ya tabi ki sevilmek çok güzel bir duygu, değer verilmek, önemsenmek, düşünülmek, yürekte olmak, akılda olmak,
hissetmek.... Bunlardan daha güzel ne olabilir ki? Yemin ederim, dünyanın bütün servetlerini verseler bunları vermem...Bunlardan daha büyük bir servet olabilir mi ki?.. İnsan parayla servet edine bilir.. Ama, parayla bunları elde edinmez.. Şunu da iyi biliyorum ki, karşı tarafta olmak çok kolay ve çok güzel yani sevilmek, değer verilmek.
Bunu da biliyorum kii, sevmek, değer vermek, heran onunla yaşamak, düşünmek bu da çok zor ve çok ağır bir yük..... Keşke, gerçekten de tonlarcaa yük taşısada insan, bu duyguları taşımasa...
Ben sana acı vermek, ıstırap vermek istemiyorum yaa! İstemiyorum.. Seni üzmek hele hiç istemiyorum..
Sevmek çok zor, sevilmek çok güzel... Heran düşünülmek... Güzel dee, bu yükte bana acı veriyor, ağır geliyor. Ben bencil olamıyorum... Karşımdaki insanın acı çekmesi bana onun çektiği acıdan daha fazla acı veriyor.. Düşündüm de.. Bende cok sevdim deliler gibi ama, beni kimse sevmedi ki.. şimdiye kadar... Seven görünenler hep beni kullandılar,En son gözlerimi Bembeyaz hastane odasının,boş duvarlarını gördüm,Yaşadımlarım bana hep yeni yeni dersler oldu,Şimdide cok farklı degilki? Herşey o kadar garip ki hayatta...
mutlak canını acıtıyor insanın.. hayat bu işte% sevsende sevmesende yanından birilerini götürüyor ve götürürken mutlak canını yakıyor....Şimdi düşün herkesi sevmek zorunda mısın..
Bende sevmeye yemin ettim.Bana duygusal olarak sevenleride görmemezilikten geldim, veya umursamadım,veya ben hep kaçtım bundan, veya bu kelime beni hep korkuttu, veya ben izin vermedim buna...Veya ben çok duygusuzum gerçekten.. Veya... Veya... Veya...
Ama, biliyorum ki bana bu denli değer veren.... bir veya iki kişi vardır... var mıdır acaba?.. Kaldı mı ki?...O değer veren veya verenler?.. Sonra Biri Çıkar Karşına ve Tekrar Sevmeye Başladığını Hissedersin.
Bilmiyorum?...
Bilmiyorum?....
Bilmiyorum?........
Bilmediğim birşey daha var, şu anda ne yazdığımı bilmediğim.... Saçmalıyor olabilirim, olabilirim fazlada, saçalıyordurum.. Bunları yazarken düşünemiyorum, kelimeleri seçemiyorum, parmaklarım birşeyler yazıyor işte.. Beyinim emir vermediği kesin de.. Emir veren yüreğim mi acaba? Onu da bilmiyorum?...Ben kimi seviyorum!! Yaaa ben şimdiden özledim ki!...... Düşünüyorum , ben gerçekte kimi özledim, özlüyorum?.Galiba bende seviyorum.özlüyorum,ama kimi????Harika,dünya tatlısı,yüreği cok güzel birini…
Biliyorum özlem kör topal zamanlarında ilerliyoruz
Sen benden uzakta, ben senden ırakta yürümekteyiz
Dışı düşsüzlüğe gebe kalmış
Bir sabahın koynunda boyun bükmekteyiz
Bazen gözlerimiz nemlenmekte,
Bazen de özlem aramıza perdelenmekte
Ama bırakmak yok sevdam
Mutluluk umuda gark olmuşsa
Artık dönüş yok bu yoldan..
Ölüm ölümümüzü öldürmeden gitmek yok
Bırak ellerinden içmeyeyim bir bardak suyu
Bırak gözlerinde sabahlamasın yüreğim
Uzaklarda bana ait bir cümle ol yeter
Koynumda sonbaharları kurban edemesen de
Bırak yanımda hep umut ol yarınlara..
Sığlığıma içimdeki yalnızlığa
Bir dirhem hayatı aşılayan,
Dikenli telleri dudaklarına getirip kanatma yaralarını
Kavuşmamanın ızdırabına kanıp içme hüznün şerbetini
Bak kör bir yüreğe sevgiyi öğretiyorsun
Büyüyor içimde ölen bir çocuk
Yarım değil cümlelerim
Mutluluk fiilinden umut deryası cümleler kuruyorum mavilere.
Rüzgarı omuzlarıma alıp bulutlara yeni göç yolları buluyorum
Biliyorum her yol sana,biliyorum her söz sana
Evet zor yaşadıklarımız
Zifiri bir karanlık ilerlediğimiz,
Bir ölüm kalım savaşı göğsümüzden sildiğimiz
Bırak aramızdaki özleme bakıp durma..
